ตีฝุ่นเคาะได ให้หายสนิมจับหน่อย มาแล้วค่าๆๆๆ หายหน้าหายตาไปนานมากๆๆถึงมากที่สุด แปปเดี๋ยวเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน นี่หายหน้าไปเกือบเดือนตอนแรกตั้งใจว่าจะหายไปแค่ 2 อาทิตย์แล้วกลับมาใหม่ แต่ไปๆมาๆ หายไปตั้ง 2 เดือน เพราะว่าชีวิตก็ทำงาน+บวกเรียน ก็เลยวุ่นวายไปซักหน่อย ตอนนี้ปิดเทอมและสอบเสร็จเรียบร้อย และเกรดอันเน่าก็ออกเรียบร้อยเกรดตกตามระเบียบ แต่ก็ช่างเหอะเกรดเฉลี่ย ไม่ได้วัดชีวิตของเราซักหน่อย ( อันนี้ข้ออ้างของคนเรียนโง่รึเปล่าไม่น่าใจ ฮ่าๆๆๆ ) 

           มหาลัยปิดเทอมให้ตั้ง 3 เดือน มีหรือนางนุชจะพลาดนาทีทองแบบนี้ ลงสอนหางานทำซะเต็มกำลัง จนไม่มีว่างจะทำอะไร รู้สึกอีกทีก็เหนื่อยอยากนอน พอรู้ตัวอีกทีก็ได้เวลาไปสอนแล้ว ทำให้วันเวลาในชีวิตผ่านเร็วมากๆ ถึงมากที่สุด เรื่องน่ายินดี เงินเดือนล่าสุดที่ออกมาหลังจากทำงานซะเต็มกำลัง  15,618 เป็นตัวเลขที่ภูมิใจ และแสนดีใจแต่พอเปิดเทอมตัวเลขเหล่านี้ก็จะหายไป แต่อาจจะมีอะไรใหม่ๆๆเข้ามาในชีวิตแทนก็ได้

           สองวันก่อนไปดูดวงมาเค้าบอกว่า หน้าที่การงานและการเงินจะพุ่งถึงสุดขีด แต่...........ไม่มีเรื่องคู่ครองเลย ฟิ้ว........................ แต่ไม่เป็นไรเรื่องเงินดีก็ถือว่าดีว่ะ ตอนนี้ชีวิตก็มีความสุขดี วันก่อนไปตัดผมมาแอบเจ็บใจเล็กน้อย ตั้งใจว่าจะตัดให้เปลี่ยนลุ๊ค นะเพราะว่าทรงบ๊อบเท อันเก่า มันยาวแล้วหน้าโทรม เลยกะจะเอาแบบว่า เปลี่ยนลุ๊ค เลยนะเลยตัดใจไปตัด 500 บาท แต่กรูไปบอกที่ร้านว่า  "พี่ค่ะเอาความยาวเท่าเดิมนะค่ะ"  แต่อยากได้สั้น สงสัยกรูต้องกลับไปเรียนภาษาไทยใหม่ซะแล้ว ออกมาเลยผิดหวังมันก็คือทรงเดิมแต่ซอยให้บางลง เฮ้อ...... 500 กรูนี่นึกว่าตัดไป 50 นะเนี้ย ตอนแรกกะจะให้แก้ใหม่ แต่เวลาก็ไม่ทันแล้วเพราะต้องสอนแล้ว เลยต้องจำใจรับทรงนี้ออกมาจากร้าน  ชีวิตโดยรวมอย่าอื่นก็ถือว่าดูดี แล้วก็อยู่ในระดับที่น้องนุชพอใจ

        วันนู้นไปงานสัปดาห์หนังสือมาหลังจากไม่ได้ไปมา 2 ปีได้ได้หนังสือกลับมา 15 เล่ม หมดไป 2 พันได้ แต่โอเค สนุกสนานเฮ้ฮ่า

          จากไดชาติที่แล้ว เฮ้ย ไม่ใช่หน้าที่แล้ว จะพูดถึงวันบายเนียร์ แล้วเอารูปมาลง วันนี้ก็ถึงเวลาซะที เกือบ 30 รูป พร้อมกับสาเหตุว่าทำไมสร้อยทอง 50 สตางค์ถึงหายไป คิดแล้วก็เศร้าใจ มาดูรูปกันเลยดีกว่า น่าจะปีสุดท้าย ที่จะสนุกกับเพื่อน เคมี 29 จากนี้ทุกคนคงแยกย้ายกันจริงๆๆเสียที มาดูรูปกันเลยดีกว่า 

พอมาถึงปุ๊ปน้องนุชก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมพร้อมลุยแล้วค่าๆๆ

ถ่ายคู่กับส้มอย่างไงเราก็ยังรักกันเนอะ ชอบจังเลยรูปนี้

อันนี้น้องชาย อีนุช เฮ้ยต้องบอกว่า น้องรหัส ต่างหากแต่เหมือนน้องชายมากว่า

หลังจากนั้นก็เปลี่ยนโลเคชั่น พูดเหมือนหรู ก็แค่เดินมาหน้าภาคแค่นั้นแหละ ฮ่าๆๆ

แต่ก่อนอื่นของออกกำลังกายเรียกน้ำย่อยก่อน

หลังจากนั้นก็ตะลุยรูปกลุ่มกันเลย ก่อนอื่นต้องโชว์ป้ายชื่อเพื่อให้รู้จักครบทุกคนก่อน

ทะเลาะกันตั้งหลายรอบตลอดเวลา 4 ปี แต่สุดท้ายกลุ่มที่กรูสร้างขึ้นมาก็มาถ่ายรูปครบกันอีกครั้ง

ถ่ายรูปครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะมีโอกาสได้ถ่าย

เพราะว่ามาวันนี้ทุกคนต่างแยกย้ายกลับไปอนาคตของตัวเองซะแล้ว

กลับป้ายวิทยาศาสตร์พวกนี้ เป็นแค่อดีตจริงๆๆๆ

วันที่กรูเขียนไดอารี่หน้านี้ขึ้นมา หลายๆคนในรูป ก็กลับต่างจังหวัดไปแล้ว

และหลายๆคน ก็กำลังหางานทำ ทิ้งสภาพนักศึกษาไปหมดแล้ว น่าจะเรียกว่าหมดเวลานักศึกษาแล้วนะ  กำลังย่างก้าวเข้าสู้วัยทำงาน เต็มตัว

ภาพกลุ่มแบบนี้ คงไม่มีโอกาสได้กลับมาถ่ายด้วยกันอีก เพราะกรูยังนึกไม่ออกเลยจะรวมกันอย่างไงเพราะต่างคนต่างอยู่คนละจังหวัด

หลังจากที่ถ่ายรูปกลุ่มเสร็จ ก็ได้เวลาร่วมตัวแล้ว

จัดแถว ประหนึ่งปี 1 แล้วน้องเค้าก็บอกว่า พี่ๆๆค่า เดี๋ยวออกไปถ่ายรูปหน้าภาคนะค่ะ พวกเราก็ดีใจ บ้ากล้องกันเป็นแถว

หาน้องนุชเจอไหมค่ะ ยิ้มกันเป็นแถว สังเกตที่วงกลมไว้ให้ดีๆๆ เรื่องไม่คาดฝันกำลังจะเกิดขึ้น พวกกรูไม่มีใครได้ตั้งตัวเลย เพราะดีใจที่ได้เจอกล้อง

และแล้วมันก็มา

ดูซะก่อนเต็มตัวเลยครับ

กรูก็วิ่งออกมาไม่ทัน

ขอเงยหน้าไปดูหน่อยซิ

ดูโฉมหน้าของคนทำซิ ดีใจกันเป็นแถว

แต่พอกรูเจอกัน แล้วเป็นไงบ้าง

ยิ้มสู้ค่ะ ชอบรูปนี้มากดูเป็นธรรมชาติแล้วก็น่ารักมาก ฮ่าๆๆ

หลังจากนั้นก็เข้าฐานแล้วรอดูว่าน้องๆๆจะแกล้งอะไรพวกเรา

พอกรูรับทราบ พวกกรูก็จัดไป

พอหันมาเจอกล้อง

ยิ้มไว้ก่อนค่ะ

แล้วก็พากรูผูกตา

แล้วก็มาถ่ายรูปรวมกันอีก รูปนี้หน้าตากรูอุบาทมาก

หลังจากนั้นก็แยกย้ายไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อมากินข้าว และเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง สร้อยกรูหาย ประมวลภาพเหตุการณ์มาทั้งหมดแล้ว ไม่สามารถรู้ได้จริงๆๆว่า หายตอนไหนเมื่อไหร่ แต่ก็ยังดีที่พระยังอยู่

นี่คือภาพหลังจากอาบน่ำเสร็จแล้ว นี่คือเสื้อส้มกางเกงส้ม รูปนี้เอามาจากกล้องพี่เผือก  กรูน่ารักมากๆๆอีกแล้ว

อันนี้ภาพเก่าแล้ว 4 ปีที่แล้ว สมุดกระจกกรูเป็นน้องผักบุ้ง 4 ปีแล้วเวลาผ่านไปเร็วจัง ตอนนั้นพึ่งปี 1 ตอนนี้ก็ถึงเวลาเรียนจบแล้ว

โอเค ขอจบแค่นี้แล้วพบกันใหม่ ค่ะ

รูปทั้งหมดนี้จะไม่เกิดขึ้นเลย

ถ้าขาดโอ กับ ปู

เจ๊ขอบคุณ ที่มาเป็นตากล้องให้เจ๊

เจ๊ชอบทุกรูปถ่ายได้ทุกอารมณ์มากๆๆ

ขอบคุณนะจ๊ะ

ใครอ่านถึงตรงนี้รักตายเลยค่ะ

virus
7 พ.ค. 2552 เวลา 19:52 น.